موناد

neyestaan — Thu, 17 Jul 2008 21:19:18 GMT

حالا دیگر خوب می دانم که دیگر لزومی ندارد به شهرستانی بودنم ..به زادگاهم..افتخار کنم!بله دیشب و امشب استاد شهرام ناظری همراه با گروه مولویه مهمان قزوینی ها بود..تا باز فکر کند که شهرستان ها پیشرفت کرده اند و باز ببیند که ما سرعت گاری هم حتی نداریم و باز این ما باشیم که می شنویم که او متاسف است که در این به اصطلاح سالن مزخرف باید بخواند و ما هم گوش دهیم..اما واقعا چه فایده ای دارد که باز بعد از هر کنسرتی می آییم می نویسیم.."آی(...)ما سالن نداریم"مگر کم نوشته ایم..!آنها که باید بشنوند گوشهایشان را بسته اند و به امید گول زدن دوباره ی این مردم ساده و احمق هستند..و این قصه ادامه دارد.

استاد مثل همیشه شاد بود..گرم بودو خاکی!از این که یکی از دوست داشتنی ترین آدمهای دلم را می دیدم سخت شگفت زده بودم و سرخوش.!و چیزی که توجه ام را جلب کرد برنامه ی زیادی زنده بود..استاد طوری برخورد می کرد انگار فقط دو نفر مخاطب دارد..راحت بود و به مخاطب ارامش می داد..دوستان دانند من به استاد ناظری علاقه ی خاصی دارم حتی بیشتر از استاد شجریان..و شاید از علاقه ی زیاد به استاد بود که ادرس این وبلاگ شد "نیستان"!

neyestaan — Mon, 14 Jul 2008 20:28:18 GMT

بماندم بی سروسامان..کجایی؟نه جانی و نه غیر از جان..کجایی؟

neyestaan — Mon, 14 Jul 2008 20:09:18 GMT

"مارکس" هم یه وقتایی دلش خدا می خواست!

neyestaan — Sat, 12 Jul 2008 21:03:18 GMT

شاید اگه داریوش می دونست هر شب یکی هست که با صداش هق هق می کنه..دیگه هیچ وقت نمی خوند! +

neyestaan — Tue, 08 Jul 2008 19:10:18 GMT

تنهایی رو اولین بار اون موقعی چشیدم که فهمیدم خدایی هست اما دیدنی نیست..بوییدنی نیست..بوس کردنی نیست..آغوشش نیست..هیچی نیست!

neyestaan — Mon, 30 Jun 2008 00:00:18 GMT

neyestaan — Thu, 26 Jun 2008 23:03:18 GMT

امشب،
پر از بی احساسی ام
و کسی نیست در خیالم
یادم!
و دلم کوره ی آدم سوزی است
و تنها پشیمانی فردا پابرجاست
و دلتنگی برای آدمک های سوخته ام.

۲۵ خرداد ۱۳۸۷

neyestaan — Wed, 25 Jun 2008 19:36:18 GMT

«ای پدر آسمان ها،قتل عام امروز را از ما دریغ نکن،ما را از رحم،عشق و اطلاعاتی که پسرت عیسی به ما داد تهی کن، چون به هیچ دردی نمی خورد .آمین!»

*زندگی، جنگ و دیگر هیچ/اوریانا فالاچی.

neyestaan — Sat, 21 Jun 2008 20:14:18 GMT

نیوشا از "آنا" پرسید:"این چیز ترسناک چیه؟"نیوشا از زیر تخت آنا یک خرس قدیمی کثیف و پاره پوره پیدا کرده بود که یک پا نداشت و نصف گوشش پاره شده بود.نیوشا ادامه داد"اه. بو هم که می دهد!!"آنا گفت:"اگر می خواهی همه عروسک هایم را دور بینداز اما این یکی را نه!!". و خرسی را که نیوشا در سطل آشغال انداخته بود برداشت.این خرس عروسک خواب آناست.و او ان را بسیار دوست دارد و به هیچ وجه حاضر نیست ان را دور بیندازد.مطمئنا اگر این خرس در ویترین مغازه بود. آنا حتی نگاهش هم نمی کرد و یک تومان از پولش را هم برای خرید ان نمی داد.ولی این جا...در اتاقش...خرس پیش چشمانش زیبا جلوه می کرد.مطمئنا فقط اوست که خرس را زیبا می بیند.آنا از کودکی با خرسش خاطرات زیادی دارد. او را موقع خواب در آغوش می گرفت تا شب احساس آرامش و امنیت کند.گاهی وقت ها رازهایش را به او می گفت.به نظر او این عروسک هم نرم است و هم بوی خوبی دارد.او را همیشه در آغوش می گیرد و می فشارد .او خرسش را دوست دارد. ولی این دوست داشتن به خاطر زیبایی اش نیست!بلکه خرس به نظرش زیبا می آید چون دوستش دارد!

عشق و علاقه ای و تمایلی که ما به اشیا یا افراد داریم به آن ها زیبایی می بخشد.انگار احساسات ما باعث می شوند زیبایی ای را ببینیم که با چشم عادی دیده نمی شوند.

فلسفه برای کودکان:Le beaute et la Laideur "Michel Puech" * Labels

neyestaan — Tue, 17 Jun 2008 12:04:18 GMT

كتاب «زندگي در دنياي متن» كه سيزده سال پيش با ترجمه بابك احمدي منتشر شد، حاوي شش گفت‌وگو و يك بحث از پل ریکور، فيلسوف برجسته‌ي قرن بيستم فرانسه است. ريكور كه هم دانش‌آموخته‌ي فلسفه بود و هم تحصيل‌كرده‌ي ادبيات، در يكي از اين گفت‌وگوها، درباره‌ي تاثير متقابل شعر و فلسفه مي‌گويد: شعر پهنه و گستره‌ي زبان را پاس مي‌دارد، چرا كه مهم‌ترين خطر در فرهنگ امروزي ما گونه‌اي تقليل زبان است به ارتباط، در نازل‌ترين سطح، يا تبديل آن به ابزار نظارت ماهرانه بر چيزها و آدم‌ها. زبان كه به ابزار تبديل شود ديگر پيش نخواهد رفت. اين ابزاري شدن زبان خطرناك‌ترين گرايش فرهنگ ماست. ما تنها يك الگوي زباني مي‌يابيم - زبان علم و تكنولوژي. امروز بخشي از فلسفه، فقط به اين شكل از زبان مي‌پردازد: يكي از مسئوليت‌هاي فلسفه‌ي زبان اين خواهد بود، يا بايد اين باشد: محافظت از انواع كاربردهاي زبان و اختلاف‌هاي ميان اين زبان‌هاي متنوع، كه دامنه‌شان از زبان علمي تا زبان سياسي و پراتيك، زبان هر روزه، و بايد گفت تا زبان شاعرانه كشيده شده است. و زبان هر روزه در ميان‌راه شاعري از يك سو و زبان علمي از سوي ديگر قرار گرفته است.

پل ریکور كه در دوران زندگی خود جوایز بسیار معتبری از قبیل جایزه‌ي هگل، جایزه‌ي کارل یاسپر، جایزه‌ي بزرگ فلسفه فرهنگستان فرانسه و جایزه‌ي جان دبلیو کلاج را دریافت کرده بود، ادامه مي‌دهد: هر شكل زبان در نهايت به منش ويژه‌ي زبان‌هاي طبيعي وابسته است. من از زبان‌هاي طبيعي در تقابل با زبان‌هاي مصنوعي ياد مي‌كنم كه براي استفاده در كامپيوتر و سيبرنتيك ساخته شده‌اند، يعني زبان‌هايي كه به يك معنا، فرهنگي هستند و گروه‌هايي خاص آنها را به كار مي‌برند و مثال‌هايي از اين دست. اما يكي از مشخصه‌هاي زبان همين چندگانگي آن است، اين حقيقت كه براي يك واژه بيش از يك معنا وجود دارد. پس رابطه‌ي يك به يكي ميان واژه و معنا وجود ندارد. و همين سرچشمه‌ي بدفهمي است، اما در عين حال منشا پرمايگي زبان نيز هست، زيرا مي‌توان با اين وسعت معنايي هر واژه بازي كرد. مي‌توان گفت كه در زبان علمي گرايشي هست كه تا حد ممكن از اين چند معنايي بكاهد، و از چند آوايي به تك آوايي برسد: هر واژه يك معنا بدهد و نه بيش. اما رسالت شعر آن است كه واژگان بيشترين معناها را بيابند، و نه كمترين معناي را. ما بايد از اين جنبه‌ي چند آوايي نگريزيم و آن را كنار نگذاريم، بل بارورش كنيم، دلالت‌ها و قدرتش را افزون كنيم، و از اينجا به زبان تمامي توان‌هاي معنايي‌اش را بازگردانيم.

اين فيلسوف كه در دوران حیاتش استاد دانشگاه سوربن پاریس، دانشگاه لوون بلژیک و دانشگاه‌های کلمبیا، ییل، شیکاگو و هاورفورد کالج ایالات متحده بود، اضافه مي‌كند: مردم به دلايل درست و نادرست در مقابل شعر مقاومت مي‌كنند. دلايل بد، از اين رو كه بهره‌ي شعر را نمي‌شناسند. شعر زبان است در خدمت زبان. البته شعر مدرن خيلي دشوار شده است، به اين دليل كه بايد با همين در هم كوبيدن زبان بجنگد. پس ناچار بوده كه به گونه‌اي ژرف سطح زبان را بكاود تا چيزي بيابد. تا جان تازه‌اي به زبان بخشد. از اين رو، شعر مدرن به يك معنا بايد دشوار مي‌بود، چرا كه در بيشتر موارد بايد نحو را باز مي‌آفريد، حتي گاه واژه مي‌ساخت، واژگان را به معناي تبارشناسانه‌‌ي آنها باز مي‌گرداند، يا نوعي تبار خيالي براي آنها مي‌آفريد. و اين همه به كار فيلسوف مي‌آمد، بايد گفت به كار بخشي از فلسفه، آن بخشي كه فقط سخني درباره‌ي زبان علمي نيست، بل در مورد ظرفيت‌هاي كامل زبان است وقتي به بيان نسبت انسان با جهان، انسان با خودش، و انسان با ديگري مي‌پردازد. باري، فيلسوف نيز به واژگان نيازمند است.

ريكور در ادامه اين گفت‌وگو به گفته‌هايي از هايدگر و هوسرل اشاره مي‌كند و مي‌گويد: فلسفه به كمبود واژگان دچار است و شاعر آن كسي است كه واژگان را انباشت مي‌كند و حتي معناي آنها را گسترش مي‌دهد. به اين معنا فيلسوف بر اين توانمندي شعر تكيه مي‌كند تا توان معنايي زبان ما را غني‌تر، افزون‌تر و به‌تر كند.

*شعر و فلسفه۱/فلسفه