نیستان

میس کال

neyestaan — Sat, 12 Dec 2009 07:27:10 GMT

و از میان دوستانش عده ای هستن که به گوشی اش زنگ می زنند و تمام حرفشان میس کال می شود بر روی گوشی!خیلی ها پس از مدت زمانی خسته می شود اما پس از مدت کوتاهی دوباره به تلاششان ادامه می دهند.شاید که او سر عقل بیاید و جواب تلفن ها را بدهد.

دل آرام

neyestaan — Sat, 12 Dec 2009 07:22:16 GMT

این دل دگر آرام نیست

دل

neyestaan — Sat, 17 Oct 2009 22:30:18 GMT

دل است دیگر،تنگ می شود،می گیرد،می شکند،می سوزد،می میرد

حالا که می روی از بَرَم

neyestaan — Fri, 16 Oct 2009 21:38:18 GMT

بلند تر بخند،
حالا که می روی از بَرَم
بگذارمردم شهر بشنوند
صدای خنده ات را
شاید که
گم شود در گوش ها
این همه ناله ی من
هر چه خنده ات بلند تر
دلم تنگ تر
ناله ام محزون تر
غم در سینه ام سوزان تر
بلند تر بخند
حالا که می روی از بَرَم

دقت در هنگام مرگ

neyestaan — Wed, 14 Oct 2009 18:51:53 GMT

باید حواسمو بیشتر جمع کنم، آره، باید برای دفعه ی بعد که می خوام خودکشی کنم دقتِ بیشتری داشته باشم،باید یه روز قبل کاترِ نو بخرم که تیز باشه. یه درجه هم سرشو بشکنم که از تیزیش مطمئن بشم،باید دقتمو خیلی بالا ببرم. باید این بار کار حساب شده ای بکنم. باید قبلش در اتاقمو قفل کنم که کسی وسط کار درست موقعی که دارم رگ اصلی رو پیدا می کنم وارد اتاق نشه باید قبلش خوب نگاه کنم باید فرع و اصل این همه رگُ رو مُچِ دستم تشخیص بدم.آره این بار باید کاری بکنم که دیگه دکتر نتونه بخیه بزنه.آره باید خیلی دقت کنم!

تا همیشه

neyestaan — Wed, 30 Sep 2009 22:02:18 GMT

اینجا،
اینجا که دل ِ من ست،
خاطره ها جای آدم ها حرف می زنند،
دستی به دور گردنم دراز می کنند،
می خندند،
می مانند!

کمانچه

neyestaan — Wed, 30 Sep 2009 21:40:18 GMT

بهنگام

neyestaan — Tue, 29 Sep 2009 21:30:18 GMT

به وقت تولد انسان باید بر او گریست نه به هنگام مرگ اش

بیا،بگو

neyestaan — Sun, 27 Sep 2009 21:34:28 GMT

بیا،بیا بگو که همه چیز خوب می شود.این سر پایینی ها، سربالایی می شود. بیا بگو که پاییز دیگر نمی سوزاندم . بگو که حالم بهتر می شود.بیا بگو سردی هایت تمام می شود. هِق هِق هایم کم می شود ، بیا بگو، آرامم آرام می شود. بیا بگو...

مدرسه

neyestaan — Fri, 25 Sep 2009 15:45:18 GMT

مدرسه، خوابهاي مرا قيچي كرده بود . نماز مرا شكسته بود . مدرسه، عروسك مرا رنجانده بود . روز ورود، يادم نخواهد رفت :مرا از ميان بازيهايم ربودند و به كابوس مدرسه بردند. خودم را تنها ديدم و غريب .از آن پس و هربار دلهره بود كه به جاي من راهي مدرسه مي شد.
[سهراب سپهری-اتاق آبي]